Abstrak: Pelbagai karya Islam tulisan jawi yang juga dipanggil kitab kuning dalam pelbagai disiplin ilmu telah dihasilkan oleh ulama-ulama besar di Alam Melayu sejak zaman berzaman. Karya-karya penulisan tersebut dikesan wujud sejak kurun ke-17 dan biasanya meliputi bidang akidah, fiqh dan tasauf. Walaupun begitu, karya dalam ilmu-ilmu lain termasuklah ilmu hadith juga telah dihasilkan oleh mereka sama ada dalam bentuk karya asal, salinan tulisan orang lain, ulasan terhadap teks dan ada juga karya dalam bentuk terjemahan. Acheh sebagai bumi Islam yang digelar Dar al-Salam dan Serambi Mekah juga telah melahirkan ramai tokoh-tokoh ulama besar yang telah menghasilkan karya-karya hadith. Kertas ini akan meneliti apa dan bagaimanakah bentuk penghasilan karya-karya hadith dalam tulisan jawi kurun ke-17 hinggalah akhir kurun ke-20. Penumpuan akan diberikan kepada dua naskah manuskrip dalam bidang hadith yang terdapat di Pusat Manuskrip Melayu, Perpustakaan Negara Malaysia iaitu Al-Fawaid al-Bahiyyah fi al-Ahadith al-Nabawiyyah (MS 1042) oleh Shaykh Nur al-Din al-Raniri (m.1658) dan Sharh Latif ala Arba’in Hadith li al-Imam al-Nawawi (MSS 2068) oleh Shaykh Abd al-Rauf al-Fansuri (m.1693). Penelitian bersifat kualitatif diskriptif ini ditumpukan kepada karya-karya hadith dalam tulisan jawi, metodologi penulisan kedua-dua tokoh ulama Acheh tersebut selain sedikit catatan tentang rupa bentuk fizikal kedua-dua manuskrip tersebut.